Cel:
Celem opracowania było określenie kierunków zmian w produkcji oraz handlu zagranicznym roślinnymi produktami rolniczymi w krajach Mercosur.

Materiał i metody:
W opracowaniu przedstawiono zmiany w poziomie i strukturze użytków rolnych, a także zmiany w powierzchni zasiewów, zbiorów, plonów i eksportu głównych produktów roślinnych, tj. soi, kukurydzy, pszenicy, jęczmienia, sorgo, trzciny cukrowej i cukru w latach 1991–2023. Na podstawie wyznaczonych tendencji przedstawiono projekcje na 2030 rok.

Wyniki:
W krajach Mercosur w latach 1991–2023 zmniejszyła się powierzchnia łąk i pastwisk oraz upraw trwałych, a wzrosła powierzchnia gruntów ornych. Wzrost powierzchni gruntów ornych był dominującym czynnikiem rosnącej skali upraw, zbiorów i eksportu. Zwiększyła się powierzchnia upraw, produkcja oraz eksport soi, w tym w największym stopniu w Brazylii. Podobne tendencje wystąpiły w przypadku powierzchni upraw, produkcji i eksportu kukurydzy, trzciny cukrowej i cukru. Zwiększyła się produkcja i eksport pszenicy, w największym stopniu wzrost ten dotyczył Argentyny, podobnie jak w przypadku jęczmienia. Powierzchnia upraw i produkcja sorga wzrosła, a zmniejszył się jego eksport. Głównymi kierunkami eksportu produktów roślinnych krajów Mercosur były kraje Azji i Afryki.

Wnioski:
Soja i kukurydza pozostają kluczowymi uprawami w krajach Mercosur, zarówno pod względem powierzchni, produkcji, jak i eksportu, z przewidywanym dalszym wzrostem do 2030 roku. Przewidziane projekcje obrazują trend koncentracji produkcji i eksportu w poszczególnych krajach: Brazylia – soja, kukurydza, trzcina i cukier, Argentyna – pszenica i jęczmień. Wzrost produkcji większości upraw wynika zarówno z powiększania areału, jak i poprawy plonowania, przy czym w przypadku trzciny dominują czynniki ekstensywne. Tendencje te wzmacniają konkurencyjność rolnictwa Mercosur, jednocześnie potęgując wyzwania dla unijnego sektora rolnego w kontekście liberalizacji handlu.